Stożek (także: pierścień) rotatorów to okrywa w głowy kości ramiennej utworzona ze ścięgien czterech mięśni rotujących i odwodzących (unoszących do boku) staw ramienny. Należą do nich: mięsień nadgrzebieniowy, podgrzebieniowy, podłopatkowy i obły mniejszy. Ścięgna tych mięśni przyczepiają się do guzka większego i mniejszego kości ramiennej. Uszkodzenie któregokolwiek ze ścięgien powoduje przewlekły, uporczywy ból, zmniejszenie siły i zmianę zakresu ruchu stawu ramiennego. Uszkodzenie może mieć charakter urazowy lub przewlekły, postępujący. Podstawą rozpoznania jest wywiad chorobowy i badanie kliniczne, na które składa się kilka – kilkanaście testów klinicznych, wykonywanych przez lekarza w trakcie badania fizykalnego. Rolę uzupełniającą pełni badanie radiologiczne, ultrasonograficzne lub rezonansu magnetycznego.
Uszkodzenia stożka można również podzielić na naprawialne i nienaprawialne. Podział wynika z możliwości wygojenia uszkodzenia technikami chirurgicznymi. Uszkodzenia naprawialne opisano w osobnym artykule. Uszkodzenia nienaprawialne charakteryzują się zauważalnym odsetkiem niepowodzenia w pierwotnej naprawie chirurgicznej, co wynika z przewlekłości uszkodzenia, stopnia atrofii (zaniku) i stłuszczenia (braku prawidłowego ukrwienia) uszkodzonych mięśni.
W leczeniu uszkodzeń nienaprawialnych możliwe jest leczenie tzw. paliatywne – o osób o niskiej aktywności, niskim natężeniu odczuwanego bólu, starszych, nie kwalifikujących się lub niechętnych do rozległych operacji. Wówczas prowadzone jest leczenie zachowawcze: fizykoterapia i iniekcje sterydowe. U osób kwalifikujących się do operacji o mniejszym stopniu rozległości jest operacyjne leczenie paliatywne – oczyszczenie stawu ramiennego, wycięcie kikutów uszkodzonych ścięgien. Nowszą metodą jest tzw. balonoplastyka, polegająca na wszczepieniu specjalnego balonu o przestrzeni podbarkowej.
U osób o wyższej aktywności, młodszych, oczekujących nie tylko ustąpienia bólu, ale i powrotu sprawności stawu aktualnie możliwe jest zastosowaniu kilku odmiennych metod leczenia operacyjnego: transferu mięśniowego, rekonstrukcji górnej torebki stawowej lub całkowitej endoprotezoplastyki odwróconej stawu ramiennego.
Transfer mięśniowy polega na przeniesieniu innego ścięgna z okolicy stawu ramiennego w miejsce przyczepu uszkodzonego pierwotnego ścięgna stożka rotatorów.
Rekonstrukcja górnej torebki stawowej jest zbiorczą nazwą dla technik operacyjnych, w których za pomocą specjalnych łat tkankowych- sztucznych, uzyskanych ze zwłok, lub innej części organizmu tworzy się nowy, rekonstruowany stożek rotatorów.
Endoprotezoplastyka odwrócona całkowita stawu ramiennego polega na wycięciu zniszczonego stawu, i wszczepieniu stawu sztucznego, którego konstrukcja umożliwia przejęcie funkcji ruchowej przez inne, nieuszkodzone ścięgna.
Powyżej opisane metody leczenia operacyjnego są skomplikowane techniczne, rozległe, wymagające dużego nakładu sił i środków do ich wykonania, a uzyskane efekty nie są zadowalające dla wszystkich. Aktualnie, ogólnoświatowy rozwój chirurgii stawu ramiennego skupie się na doskonaleniu tych technik i poprawie końcowych wyników leczenia.